Rouw bij ouderen

Kenmerkend voor de (hoge) ouderdom is dat er een opeenstapeling van verschillende verliezen plaatsvindt. Als dan de partner door de dood wegvalt kan het leven als uitzichtloos worden ervaren. Goedbedoelde reacties zoals 'dat je toch lang van elkaar hebt mogen genieten' of 'dat het toch een mooie leeftijd was', kunnen in plaats van troost, worden ervaren als een bevestiging van het gemis, de leegte en de zinloosheid.

Rouwen is de pijn van het verlies doorleven, maar ook het opnieuw vorm geven aan het leven; een eenzame opdracht. De energie kan ontbreken, zeker als er fysiek al minder draagkracht is. Gedachten als 'je moet het toch alleen verwerken' en 'degene om wie je rouwt komt er niet mee terug', kunnen het rouwproces stagneren en leiden tot eenzaamheid en isolement.

Er is wilskracht nodig om de stappen te zetten om verder te komen. Door schaamte, angst, boosheid of onzekerheid vindt niet iedereen het even eenvoudig om hulp te vragen. Toch is er vaak sprake van opluchting als het verdriet en de pijn worden herkend en erkend. Als counsellor kan ik hierbij een klankbord zijn.